سخنی با والدین شطرنجبازان
ساعت ٩:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٢/٧  کلمات کلیدی: مقالات- داوری ومربیگری در شطرنج

به زیبایی ببرید و با افتخار شکست بخورید. اول و بیش از هر چیز شطرنج باید سرگرمی باشد. گاهی می برید و گاهی می بازید و همه این ها جزئی از بازی است .  استاد بزرگ شطرنج سوزان پولگار

همه ما به عنوان عضوی از خانواده بزرگ شطرنج در مسابقات مختلفی حضور پیدا کرده ایم و شاهد حوادث بسیاری بوده ایم اما یکی از مهمترین مسائلی که همواره ذهن اکثر افراد را به خود مشغول ساخته است هدف از بازی شطرنج است. مسلماً همه والدین در ابتدا با هدف پیشرفت فرزندانشان پا به وادی شطرنج مینهند اما در ادامه بسیاری از آنها از مسیر اولیه منحرف می شوند و غرق در رقابت، از سلامت فرزندانشان غافل می شوند . نمونه بسیار بارز این مساله حساسیت های بسیار زیاد به خصوص در سطوح نونهالان و کودکان است استرس فراوانی که اولیاء به فرزندانشان وارد می سازند در بسیاری از موارد لطمات جبران ناپذیری به پیکره آنان وارد می سازد. به شخصه شاهد بودم که بسیاری از بازیکنان پشت میز بازی از استرس زیاد بدون آنکه پوزسیونشان کوچکترین مشکلی داشته باشد به گریه می افتادند و ضربان قلب شان آنقدر بالا می رفت که قادر به ادامه بازی نبودند اما خانواده هایشان به اصرار از آنها می خواستند که به بازی ادامه دهند و گاهی آنها را با قرص های آرام بخش پشت میز می نشاندند . به راستی چرا؟ و هدف چیست؟ 


به خاطر دارم که در مسابقات رده های سنی دختران کشور در سال جاری خانم بابازاده پزشک مسابقات مرتباً مجبور بود به برخی از اولیا یادآوری کند که سلامت فرزندت مهمتر از یک بازی است اما افسوس که بسیاری از افراد یک امتیاز را به مراتب مهمتر از سلامتی جسمی یا روانی فرد می دانند. کم ندیده ایم افرادی را  که علارغم موفقیت های فراوان فرزندانشان در سطوح بالا و حتی آسیایی با یک باخت از کوره در می روند و آنها را در جمع مورد ضرب و شتم و یا توهین هایی که به مراتب بدتر از آن است قرار می دهند . همواره این سوال در ذهنم تداعی می شوند که آیا سن کم دلیل بر نداشتن شخصیت یا غرور است که با یک کودک یا نوجوان اینگونه برخورد می شود؟

در جمعی از داوران فرهیخته کشور شاهد بودم که بسیاری از آنها معتقد بودند ما به عنوان داور نباید به بسیاری از افراد بیمار بسته به درجه بیماریشان (علارغم اصرار شدید خود یا والدین ) اجازه بازی دهیم چرا که بسیاری از آنها واقعاٌ نسبت به وضعیت سلامتی خود بی اعتنا هستند و عواقب کارشان در نهایت دامنگیر خود و داوران خواهد شد!!

البته در سوی دیگر نباید از برخورد بسیار زیبای گروهی دیگر از اولیاء با فرزندانشان نیز غافل شد بخاطر دارم در مسابقات آسیایی محمود آباد یکی از اساتید بزرگ خارجی با فرزند نونهالش در مسابقات حاضر بود و وقتی فرزندش در مهم ترین بازی که سرنوشتش را در آن مسابقات رقم می زد تسلیم حریف شد او را در آغوش کشید و غرق در بوسه کرد. امیدوارم همیشه شاهد چنین برخوردهای زیبایی باشیم و به یکدیگر بیاموزیم که تمام تلاش ها الزاماً به پیروزی ختم نمی شوند اما مهم در راه بودن و دست از تلاش نکشیدن است.

 

سوزان پولگار استاد بزرگ ، مربی و مفسر فرهیخته جهان شطرنج می گوید:

من درک می کنم که والدین و مربیان وقتی که بچه ها و شاگردانشان شکست می خورند نومید می شوند . ولی همین زمان است که آنها به شما نیاز دارند . فریاد زدن ، جیغ کشیدن و کتک زدن کمکی نمی کند و باعث نفرت آنها از شطرنج و رقابت می گردد .وقتی کودکانتان می برند ، این عالی است تشویق شان کنید . گرچه وقتی می بازند ، حتی بیشتر به تشویق و حمایت نیاز دارند . این زمانی است که آنها بیشتر به شما نیاز دارند در این هنگام آنها بیشترین آسیب را می بینندو نیاز به تشویق دارند و باید حس کنند که شما هنوز آنها را دوست دارید و از آنها حمایت می کنید .

 

و از توماس ادیسون بزرگ بیاموزیم که می گوید:

"هزار بار آزمایشی که در ساختن لامپ نتیجه نداد، هرگز برایم شکست به شمار نرفت. سرانجام، هزار و یکمین آزمایش، در ِکامیابی و روشنایی را به روی من گشود."

منبع: شطرنج حرفه ای ایران