آیا وقتی یک ورزشکار مُرد باید از خوبی اش گفت؟
ساعت ٢:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٢/٤  کلمات کلیدی: اخبار خرم آباد-لرستان- ایران- جهان

در فرهنگ غلط ورزشی ما،


                 وقتی یک ورزشکار مُرد


                              باید از خوبی اش گفت.


فرهاد داودوندی- بروجرد: از برو بچه های آنزمان تیم ورزشی ما، فلانی که در جوانی مُرد خیلی ورزشکار خوبی بود و اگر زنده می ماند بازیکن فیکس تیم ملی می شد! آن دوست ورزشکار دیگرمان که دو سه سال پیش فوت نمود، سر آمد تمام ورزشکاران هم دوره ما بود!

از اینگونه سخنان از زبان کسوت داران ورزشی زیاد می شنویم، بارها  در یک جمع ورزشی همه متفق القول در اینکه فلانی که فلان سال جان به جان آفرین تسلیم نمود نخبه ورزشی بود و از لحاظ اخلاقی هم حرف نداشت و اگر می ماند، در عرصه ورزش شهر و استان چنین می شد و چنان می کرد می گویند!

به ندرت دیده می شود که چنین توصیفی را برای زنده های ورزشی مان به کار ببریم! دیده نشده که در یک جمع ورزشی همه زبان به توصیف فلان کسوت دار ورزشی که در قید حیات است باز کنند و تا زنده است از محسنات ورزشی و اخلاقی اش بگویند، اما تا از بین ما می رود به یکباره همه به یادشان می افتد که آن مرحوم اسوه اخلاق بود و چنین بود و چنان بود.

به راستی هم که آن شخص متوفی، مُحسنات پسندیده زیاد داشته است. اما سوال این است  که چرا تا آن شخص زنده بود هیچکس رو در رو، از خوبی هایش نگفته است؟

چرا باید بعد از مرگ فلان کسوت دار ورزشی تازه بفهمیم که آن مرحوم در زمان حیاتش در رفاقت سنگ تمام می گذاشته و اگر خودش صد تا درد در دل  و هزار مشکل شخصی داشته اما در رابطه با دوستانش، بسیار از خود گذشتگی می کرده است.

امید است روزی برسد که دست از غرور برداریم و تا دوستان ورزشکارمان در قید حیات هستند طوری از خوبی های شان بگوئیم که به گوشش شان برسد و با این راه و روش، حلقه های دوستی را مستحکم تر نمائیم. نه اینکه بعد از مرگ  تازه به فکر نوش داروئی بیفتیم که می توانست در زمان حیات دوست مان، امید به زندگی را در وی تقویت کند.