نکوداشت استاد رضا رضایی و اما و اگرهای همیشگی!
ساعت ۱٢:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٢٠  کلمات کلیدی: اخبار خرم آباد-لرستان- ایران- جهان ، مقالات- داوری ومربیگری در شطرنج

... احترام به پیشکوستان در هر رشته ایی و هر شرایطی خوب و قابل تقدیر است و اگر این احترام با مراسمی در حد نام استاد باشد لذتش دوچندان خواهد شد، امری که طی این سالها اگر نگویم بی نظیر بوده، قطعاً کم نظیر بوده!

... اینکه شطرنجبازان ایران به نوعی وام دار بزرگ مردانی چون استاد رضایی هستند صحبت نامربوطی نیست! زیاد نیستند افرادی که سالهای عمرشان را صرف اطلاع رسانی و در اختیار قرار دادن مطالبی تحت عنوان تالیف یا ترجمه کرده و میکنند تا ادبیات شطرنج هر روز غنی تر شده که امروزه شاهد آن هستیم...

داور یا قهرمانی را نمیتوانیم در کشورمان پیدا کنیم که در شطرنج ایران به جاه و جلالی رسیده در حالیکه از ثمره ی چند ساله استاد رضایی بهره ایی نبرده باشد.

اما  اگر مراسم نکوداشت جنبه علمی-ادبی دارد، چنانکه از نامش پیداست، بهتر بود به جای مسابقه فرمایشی و نه نمایشی! (چرا که در کشورمان این دو لغت در عمل عوض شده اند!) از قهرمانان پیشکسوت وطنی یا غیر وطنی در قالب مسابقه دوجانبه دعوت به عمل می آمد که از منظر خبری و فنی در مقام بالاتری قرار داشت تا سیمولتانه هایی که طی این 3-4 ساله در ایران غوغا میکند و مسائل آشکار و پنهانش!

علاقه ما به سیمولتانه مهر تایید دیگری است بر اینکه ما ایرانیها همیشه دنبال کمیت بوده ایم تا کیفیت!

و یا نحوه اعلام آمادگی اهالی شطرنج از نوع قلم به دستان که باید به صورت دعوت از سوی برگزار کننده باشد تا ثبت نام از سوی خودشان! چیزی که به شخصه تا به حال ندیدم!

مضاف بر اینکه کاش مراسم اهل قلم با نام شادروان عبدالحسین نوابی یا عبدالرحمن صادق رحمانی بود که گرچه در بین ما نیستند، اما خانوده هایشان از ما شطرنجیان انتظار دارند!

یا اگر ملاک حاضرین هستند؛ چرا محمدکاظم مرتضوی نباشد؟ او که نزدیک به نیم قرن کار مداوم رسانه ایی، تالیف و ترجمه و خدمات شطرنجی دارد(عضویت و همراهی تیم ملی، سابقه درخشان مربیگری، درجه بالای بین المللی و عنوان استادی را هم اضافه کنید) که البته احتیاجی به معرفی بنده ندارد! یا عزیزاله صالحی مقدم که خود علاوه بر عناوین قهرمانی، آثاری زیادی را از خود به یادگار گذاشته! و یا...

آیا اگر مدعی شعار فیده هستیم که همه از یک خانواده ایم! پس چرا بین بزرگانمان فرق میگذاریم؟ در مچ های گذاشته و نمایش سیمولتانه هم شاهد این قبیل امور بوده ایم که باعث دلخوری و حواشی زیادی بین اهالی شطرنج بوده و هست! پسندیده نیست یک خانواده بین فرزندانش که هم سطح هستند یا حداقل نزدیک هستند فرق بگذارد!

اگر واقعا سیمولتانه استاد اینقد مهم است بهتر نبود از یکی دوتا از مدارس شطرنج تهران دعوت میشد تا در کنار تجلیل دوستان فرهیخته، قدرت نمایی کنند؟

بهتر نبود کاری اینچنین خلاقانه و نو را با همفکری و یک عقل جمعی بهتر، برنامه ریزی و سازماندهی کرد؟

 

پیشاپیش به استاد رضایی و همه اساتید صاحب قلم این روز و این نکوداشت را تبریک میگویم... پاینده باشید


مجید کرامتی مقدم

20/11/91